ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ - ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΜΕΛΕΙΑ

Η διάκριση του ενδεχόμενου δόλου από την ενσυνείδητη αμέλεια υπήρξε πάντοτε ένα από τα πλέον εριζόμενα και δυσδιάκριτα σημεία του ποινικού δόγματος. Το παρόν έργο εξετάζει το ζήτημα του κατά πόσο δογματικά θεμελιωμένη είναι η μορφή του ενδεχόμενου δόλου, όπως εξελίχθηκε μέσα στην ποινική επιστήμη και νομολογία, για να αντέξει τις τραγικές περιπτώσεις ανθρωποκτονιών, τις οποίες ίσως να μην είχε υπόψιν του ο ποινικός νομοθέτης, επιστήμονος ή δικαστής όταν διατύπωνε τις παραδοσιακές θέσεις για την ανωτέρω διάκριση. Στην αρχή ερευνώνται τρία παραδείγματα της πρόσφατης νομολογίας (υποθέσεις Ricomex, Σάμινα και Τεμπών), οι ιστορικές ρίζες του ενδεχόμενου δόλου, οι διάφορες θεωρίες της επιστήμης, καθώς και οι δογματικές ιδιαιτερότητες του ενδεχόμενου δόλου. Στη συνέχεια ο συγγραφέας αναφέρεται στη recklessness ως στοιχείο της υπαιτιότητας στο αγγλοσαξονικό δίκαιο, στην έννοια της αδιαφορίας, στη λειτουργία των εγκλημάτων διακινδύνευσης και εκ του αποτελέσματος και στους ενδείκτες - αντενδείκτες του ενδεχόμενου δόλου και της αδιαφορίας. Τέλος, εξετάζεται η νομολογία από το 1951 μέχρι σήμερα, καθώς και η γερμανική σχετική νομολογία. Το έργο συμπληρώνεται με βιβλιογραφία-αρθρογραφία (ελληνική και ξένη), πίνακα αποφάσεων-βουλευμάτων και ευρετήριο.