ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η παρούσα εργασία αποτελείται από τέσσερα κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος «Στην αδιαμόρφωτη ποινική επικράτεια (“γη αόρατος και ακατασκεύαστος”)» παρουσιάζεται ένας σύντομος εισαγωγικός προβληματισμός για τη σχέση μεταξύ ποινικού καταναγκασμού και ελευθερίας και επιχειρείται μια πρώτη εννοιολογική προσέγγιση της επιτήρησης ως στοιχείου των ποινικών πρακτικών. Στο δεύτερο μέρος «Ο επεκτατισμός των ποινικών κυρώσεων (“αυξάνεσθε και πληθύνεσθε”)» εξετάζονται οι πρωτοβουλίες για την αποφυγή της φυλακής, για τον περιορισμό της χρήσης της και την ελαχιστοποίηση της προσφυγής σε αυτήν ως ποινή ή τουλάχιστον ως ποινή-κανόνα. Περαιτέρω, εξετάζονται από τη μια πλευρά οι θεωρητικές κατασκευές που αναζητούν και αποκαλύπτουν μη διακηρυγμένες προθέσεις, σκοπιμότητες και λανθάνουσες λειτουργίες με την εισαγωγή των ποινικών μέτρων χωρίς εγκλεισμό και από την άλλη πλευρά η σχέση των επίσημα διακηρυγμένων στόχων και προσδοκιών που συνοδεύουν τη θεσμοθέτησή τους με την πρακτική τους εφαρμογή και τις παρενέργειές της. Στο τρίτο μέρος «Η αναπαραγωγή των ποινικών μορφωμάτων (“από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη”) παρουσιάζεται μία σύνθεση των ευρημάτων της μελέτης με ειδικές αναφορές και αναγωγές σε συγκεκριμένα ποινικά μέτρα επιτήρησης χωρίς εγκλεισμό. Στο τελευταίο μέρος «Η ώρα της κρίσης (“αμνοί και ερίφια”)» κατατίθενται οι προβληματισμοί που αναδύονται από τα επιμέρους ευρήματα της εργασίας και εξετάζονται τα δεδομένα και τα ζητούμενα της ποινικής καταστολής στην Ελλάδα κατά τον χρονικό ορίζοντα που καλύπτει την περίοδο της λεγόμενης μεταπολίτευσης.