Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΤΟΥ Ν 3886/2010

Τα ασφαλιστικά μέτρα εισήχθησαν για πρώτη φορά στο διοικητικό δικονομικό δίκαιο με τον Ν 2522/1997 «Δικαστική προστασία κατά το στάδιο που προηγείται της σύναψης συμβάσεως δημοσίων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών σύμφωνα με την Οδηγία 89/665 ΕΟΚ». Με τον πρόσφατο Ν 3886/2010 «Δικαστική προστασία κατά τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων - Εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με την Οδηγία 89/665/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Ιουνίου 1989 (L 395) και την Οδηγία 92/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Φεβρουαρίου 1992 (L 76), όπως τροποποιήθηκε με την Οδηγία 2007/66/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Δεκεμβρίου 2007 (L 335)» καταργήθηκε ο παραπάνω Ν 2522/1997 και η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων υπήχθη κατά βάση στα Διοικητικά Εφετεία. Σε αντίθεση με την Οδηγία 2007/66/ΕΚ που τροποποίησε προηγούμενες, ο νέος Ν 3886/2010 δεν περιορίστηκε να τροποποιήσει παρά κατήργησε τον Ν 2522/1997 διατηρώντας και ενισχύοντας τον θεσμό των ασφαλιστικών μέτρων. Αφετέρου υπήγαγε όλες τις διαφορές διοικητικές και ιδιωτικές κατά πρώτη εφαρμογή του άρθρου 94 παρ. 3 Συντ. στα διοικητικά δικαστήρια και όχι πάντως στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως θα περίμενε κανείς ενόψει της προηγούμενης εμπειρίας του, παρά στα Διοικητικά Εφετεία, της έδρας της αναθέτουσας αρχής, αφήνοντας στο Συμβούλιο της Επικρατείας μικρό μέρος υποθέσεων που δίκαζε μέχρι τότε. Έτσι εφεξής θα κρίνουν την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων σε μονομελείς συνθέσεις δικαστές που μέχρι σήμερα δεν είχαν ασχοληθεί με αυτήν, ενώ θα απασχολεί συχνότερα και τους δικηγόρους της περιφέρειας. Προς διευκόλυνση όλων των νέων ενδιαφερομένων, και όχι μόνο, η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του Ν 3886/2010 παρουσιάζεται υπό το φως της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Ειδικότερα, στο πρώτο μέρος του έργου εξετάζεται η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων από την πλευρά του αιτούντος, τι δηλαδή πρέπει να γνωρίζει αυτός που θα την ασκήσει. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται αναλυτικά οι προϋποθέσεις παραδεκτού και βασίμου της αίτησης. Το μέρος αυτό ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους δικηγόρους. Στη συνέχεια σε ένα δεύτερο μέρος εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο κρίνει βήμα βήμα την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων το δικαστήριο. Αποσαφηνίζεται πότε αρμοδιότητα επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων έχει ο Πρόεδρος Εφετών ή ο Εφέτης του Διοικητικού Εφετείου και πότε η αρμοδιότητα παραμένει στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Επίσης περιγράφεται η προδικασία, η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου των ασφαλιστικών μέτρων και η απόφαση επί των ασφαλιστικών μέτρων. Σε ξεχωριστό κεφάλαιο γίνεται ειδική αναφορά σε μια πρωτοτυπία του Ν 3886/2010, την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά δημοσίων συμβάσεων που υπογράφηκαν και στα χρονικά όρια ισχύος του Ν 3886/2010. Αυτό το μέρος αφορά κυρίως στους δικαστές.

Ως επίλογος μνημονεύονται οι διαφορές της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων από την αίτηση αναστολής και επισημαίνονται οι κίνδυνοι παγίδευσης του ενδιαφερομένου που ενδεχομένως θα στερήσει την προσωρινή δικαστική προστασία που δικαιούται ο ενδιαφερόμενος, αν αγνοεί τις ακριβείς προϋποθέσεις διεκδίκησής της. Το έργο συνοδεύεται από Παράρτημα Νομοθεσίας που περιλαμβάνει τον Ν 3886/2010 και την αιτιολογική του έκθεση, καθώς επίσης και από αναλυτικό αλφαβητικό ευρετήριο.

Σκοπός του παρόντος έργου είναι  η παρουσίαση της αιτήσεως των ασφαλιστικών μέτρων του Ν 3886/2010 υπό το φως της μέχρι τώρα νομολογίας της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας προκειμένου να βοηθηθούν οι εφαρμοστές των νέων διατάξεων, δικαστές, δικηγόροι και λοιποί ενδιαφερόμενοι στο έργο τους. Η ευχή του συγγραφέως να αποτελέσει το παρόν ένα χρήσιμο βοήθημα επιτυγχάνεται με το παραπάνω.