Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΗ

Η παρούσα μονογραφία που έχει ως αντικείμενο την απόδειξη στις εκλογικές διαφορές, αποτελεί μια προσπάθεια συμβολής στη συστηματική έρευνα των ζητημάτων που προκύπτουν από την εφαρμογή των θεμελιωδών αρχών και κανόνων της απόδειξης, υπό την ισχύ των οποίων  τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια (Διοικητικά Εφετεία και Πρωτοδικεία) ως εκλογοδικεία επιχειρούν την ανασύσταση των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, με βάση τα οποία θα επιλύσουν τις διαφορές, οι οποίες άγονται ενώπιον τους και αφορούν το κύρος και τη νομιμότητα των εκλογών που διεξάγονται για την ανάδειξη των αιρετών οργάνων των ΟΤΑ (Περιφερειών-Δήμων). Εκτός από τα συνηθισμένα αλλά και ειδικά θέματα της αποδεικτικής διαδικασίας, με τα οποία τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια έρχονται αντιμέτωπα στην εκλογική δίκη (συγκέντρωση αποδεικτικού υλικού, καθήκοντα εισηγητή-δικαστή, αποδεικτικά μέσα, βάρος επίκλησης και απόδειξης, αποδεικτική δύναμη κ.λπ.),  η μελέτη ασχολείται και με  τον αναιρετικό έλεγχο που διενεργείται από το Συμβούλιο της Επικρατείας αναφορικά με την τήρηση των κανόνων για την απόδειξη στη δίκη αυτή από το δικαστή της ουσίας.

Η εκλογική δίκη στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια και στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την επίλυση διαφορών σχετικά με το κύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών ενδιαφέρει έντονα το δημόσιο συμφέρον και έχει στόχο την ταχεία εκκαθάριση των αναφυομένων εκλογικών διαφορών έτσι ώστε οι εκλεγμένες αρχές των ΟΤΑ να αναλάβουν έγκαιρα καθήκοντα.

Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εκλογικής δίκης έγκειται στο ότι ο διοικητικός δικαστής έχει καθήκον μέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες για τη διεξαγωγή της αποδεικτικής διαδικασίας να διερευνήσει ορθά και πλήρως το πραγματικό της υπόθεσης και να αναζητήσει την αντικειμενική αλήθεια. Ο δικαστής των εκλογών καλείται να επιδείξει συνέπεια και πειθαρχία προκειμένου να ελέγξει τη νομότυπη διεξαγωγή της αποδεικτικής διαδικασίας.

Ο συγγραφέας εστιάζει στους θεμελιώδεις κανόνες που καθορίζουν το ρόλο του διοικητικού δικαστή στην αποδεικτική διαδικασία και αναφέρεται σε ξεχωριστά κεφάλαια στη διαπίστωση των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων και στην υπαγωγή τους σε κανόνα δικαίου καθώς επίσης και στην κατ’ ιδίαν αποδεικτική διαδικασία και τους κανόνες που τη διέπουν. Επίσης αναπτύσσεται το ειδικότερο ρυθμιστικό πλαίσιο του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας για την απόδειξη στις εκλογικές διαφορές. Αναλύεται συγκεκριμένα το αντικείμενο της απόδειξης και τα αποδεικτικά μέσα, ενώ παράλληλα εξηγείται το ισχύον συγκεντρωτικό σύστημα στην απόδειξη και η κυρίαρχη θέση του δικαστή ως προς τη διερεύνηση του πραγματικού υλικού. Στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου διευκρινίζονται οι εγγυήσεις τήρησης των δικονομικών κανόνων που θεσπίζονται από τον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, για την απόδειξη κατ’ αναίρεση και εξετάζεται η παραβίαση των αποδεικτικών κανόνων ως λόγος αναίρεσης.

Στο έργο περιλαμβάνεται παράρτημα νομοθεσίας, όπου παρουσιάζονται μεταξύ άλλων και σχετικές διατάξεις του πρόσφατου Ν 3853/2010 για την Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης.

Η παραπάνω μελέτη αναμφισβήτητα συνεισφέρει στην διασφάλιση της ισορροπίας της ανάγκης παροχής αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στους διαδίκους της εκλογικής δίκης και της ταχείας επίλυσης των ένδικων διενέξεων, έτσι ώστε να αναδεικνύεται η εκλογική δίκη και ο ρόλος που αναλαμβάνει ο δικαστής των εκλογών στην αποδεικτική διαδικασία.

Στις εκλογικές διαφορές για την ανάδειξη αιρετών οργάνων των ΟΤΑ τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια ως εκλογοδικεία καλούνται να εκπληρώσουν τον θεσμικό τους ρόλο για την άσκηση του δικαιοδοτικού τους έργου, υλοποιώντας τη σχετική συνταγματική εντολή του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος.