ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ - ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΔ 18/1989

Στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 80 χρόνων από την πρώτη συνεδρίασή του, η Νομική Βιβλιοθήκη εκδίδει το έργο ‘’Συμβούλιο της Επικρατείας, Ερμηνεία του ΠΔ 18/1989’’, το οποίο αποτελεί μία κατ’ άρθρο ερμηνεία του ΠΔ 18/1989 (Κωδικοποίηση διατάξεων νόμων για το Συμβούλιο της Επικρατείας), όπως κωδικοποιήθηκε από τον πρόσφατο Ν 3772/2009. Στόχο του παρόντος έργου αποτέλεσε η δημιουργία ενός ερμηνευτικού άξονα των διατάξεων του ΠΔ 18/1989. Η ερμηνεία του ΠΔ 18/1989 για το Συμβούλιο της Επικρατείας χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο αφορά στη συγκρότηση, οργάνωση και αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας (άρθρα 1-14). Το δεύτερο μέρος αφορά στην επεξεργασία νομιμότητας των κανονιστικών διαταγμάτων (άρθρα 15-16). Το τρίτο μέρος (άρθρα 17-69) που καταλαμβάνει και τη μεγαλύτερη έκταση του προεδρικού διατάγματος χωρίζεται σε έξι κεφάλαια που αφορούν: το πρώτο στους γενικούς δικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, το δεύτερο στο ένδικο βοήθημα της προσφυγής, το τρίτο στο ένδικο βοήθημα της αιτήσεως ακυρώσεως, το τέταρτο στο ένδικο μέσο της έφεσης, το πέμπτο στο ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως και το έκτο στην αίτηση διόρθωσης και ερμηνείας των δικαστικών αποφάσεων. Το τέταρτο μέρος αποτελείται από τρία κεφάλαια αι αφορά σε γενικές ρυθμίσεις, ειδικά θέματα και μεταβατικές διατάξεις (άρθρα 70-82). Σε κάθε μία από τις παραπάνω διατάξεις του προεδρικού διατάγματος έχουν γίνει ερμηνευτικά σχόλια από το συγγραφέα και παρουσιάζονται πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Επιπλέον παρατίθενται χρήσιμες για τον εφαρμοστή σχετικές διατάξεις, οι οποίες ταξινομούνται ανά παράγραφο του άρθρου, ως αναγκαίο συμπλήρωμα του νομοθετικού κειμένου. Κάθε διάταξη εμπλουτίζεται με σχετική βιβλιογραφία-αρθρογραφία. Εκτός όμως από την παραπάνω θεωρητική και νομολογιακή ανάλυση του προεδρικού διατάγματος για το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο συγγραφέας, μέσα από την ερμηνεία των σχετικών διατάξεων, επικεντρώνεται στην έννοια του δικαστικού νομικού ελέγχου της διοικητικής δράσης από τον δικαστή του ανώτατου δικαστηρίου. Περαιτέρω ασχολείται με την άσκηση νομικού ελέγχου από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ως εφετείου, επί των δικαστικών αποφάσεων που εκδίδονται επί ακυρωτικών διαφορών από τα διοικητικά δικαστήρια, πρωτοδικεία ή εφετεία. Εν κατακλείδι, αναφέρεται στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας, ως αναιρετικού δικαστηρίου, αλλά και ως δικαστηρίου ουσίας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ο συγγραφέας αναφέρεται διεξοδικά και στην εκ του Συντάγματος γνωμοδοτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας, όταν ελέγχει τη νομιμότητα των κανονιστικών διαταγμάτων. Η Διοίκηση με τις κάποιες φορές αυθαίρετες και μη τεκμηριωμένες αποφάσεις της επηρεάζει την καθημερινότητα των διοικούμενων. Συνεπώς, το έργο για το Συμβούλιο της Επικρατείας απευθύνεται όχι μόνο στον νομικό αλλά και στον διοικούμενο, τον οποίο μπορεί να ενδιαφέρει θεωρητικά και πρακτικά ο ρόλος που αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο επιτελεί, καθώς κατοχυρώνει θεσμικά τον δικαστικό νομικό έλεγχο της διοικητικής δράσης.