Κ Δ ΤΣΑΤΣΟΣ - Α Ι ΜΑΝΕΣΗΣ Διάλογος τον οποίο αξίζει και πρέπει να συνεχίσουμε


Η διαλεκτική σύνθεση των ιδεών του Καντ και του Μαρξ στον ελληνικό νομικό χώρο και η συνταγματική οργάνωση του Κράτους

Σε απόθεμα

Τιμή: 50,00 €

Βιβλίο (έντυπο)   + 50,00 €

* Απαιτούμενα πεδία

Δωρεάν μεταφορικά σε όλη την Ελλάδα για αγορές άνω των 30€
Κωδικός Προϊόντος: 12489
Γιαννόπουλος Κ.
  • Έκδοση: 2010
  • Σελίδες: 560
  • ISBN: 978-960-272-679-2
Τι σχέση έχουν μεταξύ τους ο Κ. Δ. Τσάτσος και ο Α. Ι. Μάνεσης; Όσο κι αν είναι ευρέως γνωστό ότι και οι δύο σπούδασαν νομικά, υπήρξαν Καθηγητές της Νομικής Σχολής, ο πρώτος της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο δεύτερος του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αργότερα της Αθήνας κι έγιναν και οι δύο τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών - ο πρώτος μάλιστα διατέλεσε όχι μόνο Πρόεδρός της αλλά και Πρόεδρος της Δημοκρατίας - δεν είναι, στις λεπτομέρειές τους, ευρέως γνωστές οι σχέσεις των δύο ανδρών. Πότε και πώς ο Κ. Δ. Τσάτσος και ο Α. Ι . Μάνεσης άνοιξαν μεταξύ τους διάλογο; Με ποια αφορμή; Πώς και για ποιο λόγο αυτό το διάλογο αξίζει και πρέπει να συνεχίσουμε; Πότε, πώς και από ποιους οι ιδέες του Καντ και του Μαρξ αναπτύχθηκαν στον ελληνικό νομικό χώρο και γιατί ζητείται η διαλεκτική σύνθεσή τους; Ποια είναι η πρόταση για μια συνταγματική οργάνωση του Κράτους με βάση τους κανόνες της διαλεκτικής σύνθεσης;

Με τη νέα αυτή μελέτη του ο συγγραφέας επιχειρεί να απαντήσει διεξοδικά στα πιο πάνω πέντε ερωτήματα. Πέντε είναι οι κεντρικές θέσεις των αναλύσεων του έργου:

Η πρώτη είναι ότι ο Κ. Τσάτσος και ο Α. Μάνεσης ανήκαν σε δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους σχολές σκέψης και προσέγγισης του Δικαίου και της Πολιτείας. Ο Κ. Τσάτσος ήταν εκείνος που ξεκίνησε από τον Καντ για να καταλήξει στο νεοκαντιανισμό και σε μια ιδεαλιστική θεώρηση του Δικαίου, της οποίας οι καταβολές βρίσκονται στη θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνος, όπως η τελευταία αναπτύχθηκε από διαπρεπείς Νεοκαντιανούς. Μια θεωρία που, μεταξύ άλλων, κολάκευε στο έπακρο, λόγω της ελληνικής προέλευσής της, τους νεαρούς Έλληνες αστούς οι οποίοι είχαν καταφύγει κατά το μεσοπόλεμο στη Χαϊδελβέργη για να διδαχθούν και να μεταδιδάξουν στον τόπο μας, τη φιλοσοφία γενικότερα (Ι. Θεοδωρακόπουλος) και τη φιλοσοφία του δικαίου ειδικότερα (Κ. Τσάτσος). Ο Α. Μάνεσης ήταν εκείνος που ξεκίνησε από τον Α. Σβώλο και διά μέσου κυρίως του Ν. Πουλαντζά γνώρισε τον Μαρξ και τη σύγχρονη μαρξιστική φιλολογία, από την οποία επηρεάστηκε για να καταλήξει σε μια «κοινωνιολογική διαλεκτική μέθοδο προσέγγισης».

Η δεύτερη είναι ότι, αντίθετα απʼ ότι συνήθως πιστεύεται, η διαλεκτική σύνθεση των θέσεων του Ι. Καντ και του Μαρξ δεν είναι αδύνατη. Και τούτο όχι μόνο διότι οι δύο άνδρες ήσαν δύο έξοχα τέκνα του ευρωπαϊκού διαφωτισμού αλλά και διότι η θέση και η αντίθεση μεταξύ τους κρύβει μέσα της μια πλούσια διαλεκτική δυναμική την οποία εμείς οι επίγονοι πρέπει να αποκαλύψουμε και να συνεχίσουμε.

Η τρίτη είναι ότι, αντίθετα απʼ ό,τι επίσης πιστεύεται, η διαλεκτική σύνθεση της θέσης του Κ. Τσάτσου και της αντίθεσης του Α. Μάνεση δεν ήταν αδύνατη. Στάθηκε αδύνατη. Τούτο γιατί οι δύο άνδρες δεν ήταν σε θέση να υψωθούν σε ένα υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με εκείνο στο οποίο στάθηκαν για να διαλεχθούν, να συμφωνήσουν αλλά και να διαφωνήσουν. Αυτό το επίπεδο δεν ήταν άλλο από εκείνο στο οποίο βρίσκεται κανείς, ευθύς ως μετατρέψει τις κατʼ αρχήν ετερώνυμες θέσεις του σε ομώνυμες, πράγμα το οποίο θα ήταν δυνατό στους δύο άνδρες, μόνο αν ήσαν σε θέση να αναχθούν προηγουμένως στις πρωτογενείς θέσεις του Καντ και του Μαρξ, από τους οποίους άντλησαν την κοσμοθεωρία τους, ώστε στη συνέχεια να συνθέσουν διαλεκτικά πρώτα τις απόψεις των δύο τελευταίων κι ύστερα τις δικές τους.

Η τέταρτη είναι ότι βάρος της συνέχισης του διαλόγου του Κ. Τσάτσου και του Α. Μάνεση πέφτει σε όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται την πλούσια δυναμική που κρύβει αυτός ο διάλογος που άρχισε αλλά, για τον πιο πάνω λόγο, δεν κατέστη δυνατό να συνεχιστεί από τους αρχικούς διαλεγόμενους.

Και η πέμπτη είναι ότι μπορούμε, από σήμερα κιόλας, να αρχίσουμε να οραματιζόμαστε τον τρόπο με τον οποίο οι επίγονοί μας θα οργανώσουν συνταγματικά το Κράτος, αν τους αναθέσουμε τα καθήκοντα μιας οιονεί συντακτικής εξουσίας που άλλο σκοπό δεν θα έχει παρά μόνο, πώς να ασκήσει τα καθήκοντά της με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές μιας ιδανικής διαλεκτικής σύνθεσης η οποία θα αναδείξει την, εν ελευθερία και δημοκρατία, ανάγκη ριζικού μετασχηματισμού του Κράτους και όχι την κατάργησή του.
ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, ΤΟΝ ΥΠΟΤΙΤΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥΣελ. 7
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ  
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ  
ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Κ. Δ. ΤΣΑΤΣΟΣ (1899-1987)  
1. ΒιογραφικάΣελ. 21
2. Η πνευματική συγκρότηση και η ιδεολογία τουΣελ. 25
Α. Σπουδές στη Γερμανία. Επαφή με το γερμανικό ιδεαλισμό, τον νεοκαντιανισμό και τον πλατωνισμόΣελ. 25
Β. Επιστροφή στην ΕλλάδαΣελ. 27
(i) Διάλογος με τους αριστερούς φοιτητές και τον Δ. ΓληνόΣελ. 27
(ii) O διάλογός του με τον Γ. Σεφέρη για την ΠοίησηΣελ. 28
(iii) Η διαμάχη του Κ. Τσάτσου με τους κεντρώους Γ. Θεοτοκά, Ε. Παπανούτσο και Φ. ΒεγλερήΣελ. 28
(iv) Η στάση του Κ. Τσάτσου στο ανέβασμα των «Ορνίθων» του Αριστοφάνη από τον Κ. ΚουνΣελ. 28
(v) «Το κλασικό και ρομαντικό πνεύμα στη σκέψη του Κ. Τσάτσου»Σελ. 28
(vi) Ο αντικομμουνισμός τουΣελ. 28
(vii) Κριτική στη φιλοσοφία του Κ. Τσάτσου Σελ. 29
(viii) Τι ο Κ. Τριανταφυλλόπουλος είπε στον Κ. Τσάτσο και τι δεν του είπεΣελ. 40
ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Α. Ι. ΜΑΝΕΣΗΣ (1921-2000)  
1. ΒιογραφικάΣελ. 45
2. Η πνευματική συγκρότηση και η ιδεολογία τουΣελ. 73
A. Η επαφή του με το Δημόσιο ΔίκαιοΣελ. 73
Β. Οι Έλληνες συνταγματολόγοιΣελ. 76
(i) Ν. Ι. Σαρίπολος (πατήρ) (1817-1887)Σελ. 76
(ii) Θ. Φλογαΐτης (1840-1905)Σελ. 79
(iii) Ι. Αραβαντινός (1850-1907)Σελ. 79
(iv) Ν. Ν. Σαρίπολος (υιός) (1876-1944)Σελ. 80
(v) Α. Σβώλος (1892-1956)Σελ. 83
Γ. Ηλίας Κυριακόπουλος (1903-1974)Σελ. 93
Δ. Νίκος Πουλαντζάς (1936-1979)Σελ. 95
Ε. Οι ξένοι συνταγματολόγοιΣελ. 102
(i) L?on Duguit (1859-1922)Σελ. 102
(ii) C. Schmitt (1888-1985)Σελ. 104
(iii) Hans Kelsen (1881-1973)Σελ. 108
ΣΤ. Η ιδεολογία του Α. ΜάνεσηΣελ. 111
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ  
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΙ  
ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ: ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ «ΒΑΣΙΛΙΚΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ»  
1. Ο διάλογος Σελ. 117
Α. Η θέση του Κ. ΤσάτσουΣελ. 117
Β. Η απάντηση του Α. ΜάνεσηΣελ. 118
Γ. Η παρέμβαση του Ρ. Δήμου και Στ. ΔρομάζουΣελ. 119
Δ. Η βιβλιογραφίαΣελ. 119
Ε. ΠηγέςΣελ. 121
2. Περιεχόμενο του διαλόγουΣελ. 122
Α. Η αφορμή του διαλόγουΣελ. 122
Β. Μια αναγκαία παρέκβασηΣελ. 123
3. Η απάντηση του Κ. ΤσάτσουΣελ. 127
4. Η ανταπάντηση του Α. ΜάνεσηΣελ. 132
5. Κριτικές παρατηρήσειςΣελ. 140
Α. Ο τίτλος του διαλόγου Σελ. 140
Β. Παρασιώπηση ορισμένων απόψεων του ΠλάτωνοςΣελ. 143
Γ. Επανεισαγωγή του στοιχείου του «μύθου» Σελ. 146
Δ. Παρεισαγωγή στοιχείων «Φυσικού Δικαίου»Σελ. 148
Ε. 'Αραγε για ποιο λόγο ο Κ. Τσάτσος επέλεξε να πραγματευθεί κεφάλαιο της «Πολιτείας» και όχι των «Νόμων» του Πλάτωνος; Ορισμένες υποθέσεις εργασίαςΣελ. 149
ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ: ΓΙΑ ΤΟΝ «ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ»  
1. Ο διάλογος Σελ. 161
2. Το περιεχόμενο του διαλόγουΣελ. 161
Α. Η θέση του Α. ΜάνεσηΣελ. 161
Β. Η απάντηση του Κ. ΤσάτσουΣελ. 166
Γ. Η ανταπάντηση του Α. ΜάνεσηΣελ. 169
Δ. «Προσθήκη και αντίκρουση» των απόψεων του Κ. Τσάτσου εκ μέρους του Α. ΜάνεσηΣελ. 174
3. Κριτικές παρατηρήσεις στο διάλογοΣελ. 181
4. Η διαρρύθμιση της «κατάστασης πολιορκίας» κατά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1986 και οι νέες απόψεις του Α. ΜάνεσηΣελ. 188
Α. Η Βουλή και η Κυβέρνηση αντί για τον Πρόεδρο της ΔημοκρατίαςΣελ. 190
Β. Παραλλαγές των ουσιαστικών προϋποθέσεων για την κήρυξη της κατάστασης πολιορκίαςΣελ. 193
5. Παρατηρήσεις στις πιο πάνω νέες απόψεις του Α. ΜάνεσηΣελ. 195
ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Ο ΤΡΙΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ: ΓΙΑ ΤΟ «ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ»  
1. Τα κείμενα του διαλόγουΣελ. 198
Α. Το δημοσίευμα του Α. ΜάνεσηΣελ. 198
Β. Η απάντηση του Κ. ΤσάτσουΣελ. 198
2. Το περιεχόμενο του διαλόγουΣελ. 198
Α. Οι επτά θέσεις του Α. ΜάνεσηΣελ. 198
Β. Δύο επιπλέον θέσεις του Α. Μάνεση οι οποίες όμως δεν απετέλεσαν, τουλάχιστον αμέσως, αντικείμενο του διαλόγουΣελ. 210
α. «Νομική Παιδεία και Πολιτική»Σελ. 210
β. «Νεοφιλελευθερισμός και Δίκαιο»Σελ. 218
Γ. Οι είκοσι πέντε θέσεις του Κ. ΤσάτσουΣελ. 221
3. Μήπως ο διάλογος είχε αρχίσει δύο έτη νωρίτερα; Και εκείνος που τον προκάλεσε δεν ήταν ο Α. Μάνεσης αλλά ήταν ο Κ. Τσάτσος;Σελ. 250
4. Κριτικές παρατηρήσεις στο διάλογοΣελ. 256
Α. Η «έκπληξη» από τις θέσεις Α. ΜάνεσηΣελ. 256
Β. Ερωτηματικά και απορίες για τις θέσεις που ο Κ. Τσάτσος θα υποστήριζε στο διάλογοΣελ. 264
Γ. Το επίπεδο του διαλόγουΣελ. 265
Δ. Κρίσεις ως προς τη φιλοσοφικο-πολιτική υποδομή των θέσεων του Α. ΜάνεσηΣελ. 268
(i) Κοσμάς Ψυχοπαίδης και Κωνσταντίνος ΤσουκαλάςΣελ. 268
(ii) Νομικός ΘετικισμόςΣελ. 274
Ε. Κρίσεις ως προς την φιλοσοφικο-πολιτική υποδομή των θέσεων του Κ. ΤσάτσουΣελ. 289
ΣΤ. Γιατί άραγε ο Α. Μάνεσης δεν απάντησε στον Κ. Τσάτσο;Σελ. 290
Ζ. 'Αραγε εμείς, ως τρίτοι, τι άλλα επιχειρήματα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε (στον) ή να αφαιρέσουμε (από τον) διάλογο; Όρια της κριτικής παρέμβασής μαςΣελ. 292
5. Ποιο είναι το νόημα της πρόσκλησης την οποία ο Α. Μάνεσης απηύθυνε στον Κ. Τσάτσο. Τι του είπε και τι δεν του είπε. Τι δεν μπορούσε να του πει; Σελ. 328
6. Αντί για άλλη απάντηση, ο Κ. Τσάτσος προκαλεί την είσοδο του Α. Μάνεση στην Ακαδημία ΑθηνώνΣελ. 333
7. Η εκλογή του Α. Μάνεση ως τακτικού μέλους της Ακαδημίας ΑθηνώνΣελ. 335
8. Η εκτίμηση και η συμπάθεια που και οι δύο συνομιλητές έτρεφαν ο ένας για τον άλλο, δεν αρκούσε για να οδηγηθούν οι απόψεις τους σε μια διαλεκτική σύνθεσηΣελ. 357
9. Οι αντίθετες απόψεις του Κ. Τσάτσου και του Α. Μάνεση εν όψει της δυνατότητας μιας διαλεκτικής σύνθεσής τουςΣελ. 359
Α. Η «ιδεολογική» διάστασηΣελ. 359
Β. Η «εγωκεντρική» διάστασηΣελ. 363
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ  
ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ Κ. ΤΣΑΤΣΟΥ - Α. ΜΑΝΕΣΗ  
ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ  
'Αραγε ποιοι άλλοι, πλην των Κ. Τσάτσου και Α. Μάνεση, θα μπορούσαν ή δεν θα μπορούσαν να εισφέρουν στον τόπο μας, στη διαλεκτική σύνθεση των δύο πιο πάνω απόψεων;Σελ. 369
1. Θ. Δ. ΤσάτσοςΣελ. 369
2. Π. ΖήσηςΣελ. 382
3. Ι. ΚορδάτοςΣελ. 382
4. Α. ΣβώλοςΣελ. 383
5. Γ.Κ. ΒλάχοςΣελ. 385
ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΡΞ  
1. Αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσχέρειες ως προς τη «διαλεκτική σύνθεση»Σελ. 386
2. Ο «καντιανισμός» και ο «μαρξισμός» και οι κανόνες της «διαλεκτικής σύνθεσης»Σελ. 391
Α. Ο ΚαντιανισμόςΣελ. 391
Β. Ο μαρξισμός Σελ. 394
Γ. Διαλεκτική ΣύνθεσηΣελ. 405
Δ. Η αναδιάρθρωση της νομικής παιδείας στο σύνολό της και ο αναστοχασμός των διδαγμάτων τηςΣελ. 409
Ε. Πρακτικό αποτέλεσμα από την αναδιάρθρωση και τον ανασχεδιασμό της νομικής παιδείαςΣελ. 411
ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΙΑΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ  
Α. Το κίνημα του διαφωτισμούΣελ. 413
Β. Η αποστολή ενός σύγχρονου «Συντάγματος» και ενός σύγχρονου «Κράτους»Σελ. 414
α. Σύνταγμα εξουσιών και Σύνταγμα δικαιωμάτωνΣελ. 415
β. Η έκταση της συνταγματικής ύληςΣελ. 419
γ. Οι σημασίες του ΣυντάγματοςΣελ. 420
(i) Η πολιτική σημασία του ΣυντάγματοςΣελ. 420
(ii) Η νομιμοποιητική λειτουργία του ΣυντάγματοςΣελ. 420
(iii) Η συμβολική λειτουργία του ΣυντάγματοςΣελ. 420
(iv) Η νομική σημασία του Συντάγματος Σελ. 421
(v) Το Σύνταγμα ως γνώμονας ή μέτρο δικαιϊκής αξιολόγησηςΣελ. 421
(vi) Το Σύνταγμα στο κατώφλι του 21ου αιώναΣελ. 421
δ. Κατευθυντήριες γραμμές με βάση τις οποίες πρέπει να απορριφθούν προτάσεις για ορισμένες μορφές κράτουςΣελ. 426
(i) Το «απολυταρχικό» κράτοςΣελ. 427
(ii) Το «ολοκληρωτικό» κράτος Σελ. 427
(iii) Το «αυταρχικό» κράτοςΣελ. 428
(iv) Το «δικτατορικό» καθεστώςΣελ. 428
ε. Κατευθυντήριες γραμμές με βάση τις οποίες πρέπει να γίνουν αποδεκτές προτάσεις για ορισμένες μορφές κράτουςΣελ. 429
(i) Το «κράτος δικαίου»Σελ. 430
(ii) Το «κοινωνικό κράτος»Σελ. 434
στ. Κατευθυντήριες γραμμές με βάση τις οποίες πρέπει να γίνουν αποδεκτές προτάσεις για μια διαλεκτική σύνθεση στα ακόλουθα κεφάλαια:Σελ. 446
(i) των δικαιωμάτωνΣελ. 446
(ii) της «άμεσης» και της «έμμεσης» δημοκρατίας και των πολιτικών κομμάτωνΣελ. 447
(iii) του «Οικονομικού Συντάγματος»Σελ. 450
(iv) Των ανεξάρτητων διοικητικών αρχώνΣελ. 453
(v) της μεταναστευτικής πολιτικήςΣελ. 456
(vi) Της ποινικής ευθύνης των ΥπουργώνΣελ. 457
(vii) της «συντακτικής εξουσίας»Σελ. 458
(viii) του «δικαιώματος αντίστασης»Σελ. 461
(ix) του ριζικού μετασχηματισμού και όχι της κατάργησης του κράτουςΣελ. 462
(x) της «μετάβασης στο σοσιαλισμό»Σελ. 467
(xi) του «σεβασμού της νομιμότητας», της «επανάστασης» και της «δικτατορίας του προλεταριάτου»Σελ. 468
(xii) της βιώσιμης ανάπτυξης και της οικολογικής διάστασης του πολίτηΣελ. 470
(xiii) της τηλεόρασηςΣελ. 475
(xiv) της πρόβλεψης νόμων αυξημένης τυπικής δύναμης εφάπαξ εκδιδόμενωνΣελ. 477
(xv) της «κοινωνίας των πολιτών»Σελ. 478
(xvi) της αυτοδιοίκησηςΣελ. 479
(xvii) της ευρωπαϊκής ενοποίησης και του εθνικού συντάγματοςΣελ. 481
(xviii) της παγκοσμιοποίησης και του εθνικού κράτουςΣελ. 488
ζ. «Μορφή του πολιτεύματος» με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές μιας διαλεκτικής σύνθεσηςΣελ. 490
η. Η υπό συνταγματική αναθεώρηση «κοινωνία» με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές μιας διαλεκτικής σύνθεσηςΣελ. 491
θ. Η (στο εσωτερικό επίπεδο) πρόσληψη και αφομοίωση και η (στο διεθνές επίπεδο) αποδοχή και διάχυση της αναθεώρησης του πολιτεύματος που θα συνταχθεί με βάση τους κανόνες της διαλεκτικής σύνθεσης ως πρότυπο εσωτερικής κανονιστικής ρύθμισης, επιδεκτικό διεθνοποίησηςΣελ. 499
ΕΠΙΛΟΓΟΣΣελ. 505
1. Η 11η θέση στον Φόυερμπαχ, η διαλεκτική σύνθεση, οι Ι. Καντ και Κ. Μαρξ και ο αναγνώστηςΣελ. 505
2. Το έργο των Κ. Τσάτσου και Α. Μάνεση και το κοινόΣελ. 506
Εργογραφία 1957-2009Σελ. 509
Ευρετήριο όρωνΣελ. 537
Ευρετήριο ονομάτωνΣελ. 541
Back to Top