Σε αναζήτηση των χαμένων αντιπαραγωγικών ωρών

25 Απρ 2018 2:49:17 μ.μ.

Η συλλογή και επεξεργασία δεδομένων (data) θεωρείται σήμερα το πιο πολύτιμο εμπορεύσιμο αγαθό του κόσμου, ιδίως για τον κόσμο των επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων.

Εξαίρεση, και εδώ, αποτελούν οι δικηγορικές εταιρίες ανά τον κόσμο. Στα 2.500 χρόνια ιστορίας του δικηγορικού επαγγέλματος, τα νομικά πρόσωπα που το εκπροσωπούν, είτε από άγνοια, είτε από εφησυχασμό, είτε από ανησυχία για το μέλλον, παραμένουν στο σκοτάδι όσον αφορά στην επεξεργασία των δεδομένων που έχουν σχέση με την κατανόηση της φύσης της δουλειάς τους και των αναγκών των πελατών τους.

Το ιδανικό θα ήταν η νομική «βιομηχανία» να έπαιρνε τις όποιες σχετικές αποφάσεις για το μέλλον αυτής και των μελών της βασιζόμενοι στα αποτελέσματα σοβαρά οργανωμένων επαγγελματικών ερευνών.Αντ’ αυτού, όμως, οι δικηγορικές εταιρίες στηρίζονται σε ανεπαρκείς, ποιοτικά και ποσοτικά, έρευνες και ανεπίσημα reports που, συνήθως, ανταλλάσονται μεταξύ συναδέλφων και από τα οποία, δυστυχώς, μπορούν να συναχθούν συμπεράσματα περισορισμένης μόνο αξίας.

Ο οργανισμός legal trends report είναι ένας από τους οργανισμούς που διενεργεί σε ετήσια βάση μεγάλη διεθνή έρευνα, συλλέγοντας τις απαντήσεις 60.000 συμμετεχόντων δικηγόρων, όλων των μεγεθών, οι οποίες ταξινομούνται και επεξεργάζονται ανωνυμοποιημένα.

Από τα αποτελέσματα του legal trends report 2017 το πιο πολυσυζητημένο, και σοκαριστικό εν μέρει, εύρημα είναι ότι οι δικηγόροι καταναλώνουν ένα ελάχιστο μόνο μέρος της καθημερινότητάς τους σε παραγωγικές εργασίες που χρεώνονται στον πελάτη (billable tasks).

Για την ακρίβεια, εξήχθη το συμπέρασμα ότι οι δικηγόροι μιας μέσης δικηγορικής εταιρίας αναλώνουν μόνο 2,3 από τις 8 ώρες καθημερινής εργασίας σε χρεώσιμες προς τον πελάτη εργασίες.

Το συμπέρασμα αυτό οδήγησε σε νέα έρευνα, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν 3.000 δικηγόροι, καθώς και 2.000 πολίτες, πελάτες δικηγορικών υπηρεσιών. Αποδείχτηκε ότι ο δείκτης παραγωγικότητας (KPI) των χρεώσιμων ωρών,ο όποιος εξάγεται από τη διαίρεση των ωρών αυτών που έχουν πραγματοποιηθεί διά του αριθμού των ωρών της καθημερινής εργασίας (billable hours worked/available workday hours), διαμορφώθηκε στο 29% του χρόνου κάθε δικηγόρου το 2017, παρουσιάζοντας μια μικρή άνοδο της τάξης του 1% σε σχέση με το 2016 που είχε διαμορφωθεί στο 28%.

Πού και πώς αναλώνονται οι υπόλοιπες 5,7 (εργάσιμες) ώρες; Φάνηκε ότι δύο είναι τα κύρια έργα με τα οποία απασχολούνται οι δικηγόροι αυτές τις ώρες: α) διάφορα διοικητικής φύσεως καθήκοντα και β) ανεύρεση νέων πελατών για να μπορούν να υποστηρίξουν τις μηνιαίες υποχρεώσεις τους.

Αναλυτικότερα, το 33% του καθημερινού χρόνου των δικηγόρων αναλώνεται στη δημιουργία των προϋποθέσεων για αναζήτηση νέας πελατείας (business development), το 16% στην επικαιροποίηση και καλλιέργεια των νομικών τους δεξιοτήτων μέσα από διάβασμα, σεμινάρια κ.ά., και το 48% σε διάφορα διοικητικής φύσεως καθήκοντα που περιλαμβάνουν καθημερινές εργασίες γραφείου (το 16%), προετοιμασία και αποστολή τιμολογίων σε πελάτες (το 15%), επαφή και αξιοποίηση της τεχνολογίας (το 11%), και, τέλος, εισπράξεις τιμολογίων από πελάτες (6%)

Ένα εξίσου πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα της έρευνας, καθότι μιλάμε κυρίως για την Βόρεια Αμερική, είναι ότι ως σημείο αναφοράς της καθημερινής εργασίας θεωρήθηκε η οκτάωρη εργασία, καί τοι το 71% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δουλεύουν οκτώ ή περισσότερες ώρες την ημέρα.

Επίσης, αξιοσημείωτο είναι και το ότι, ακόμα και οι δικηγόροι που εργάζονται παραπάνω από οκτώ ώρες την ημέρα, δεν (προκύπτει από πουθενά ότι) αφιερώνουν περισσότερο χρόνο σε παραγωγική εργασία. Το αντίθετο μάλιστα, αφιερώνουν ακόμα λιγότερο χρόνο σε παραγωγικές χρεώσιμες ώρες σε σχέση με δικηγόρους που εργάζονται οκτάωρο. Είναι άγνωστο το πού διοχετεύονται οι επιπλέον ώρες, με πιο πιθανό το ενδεχόμενο να αναλώνονται σε αντιπαραγωγικές συναντήσεις και τηλε- φωνικές επικοινωνίες με τους πελάτες, η σημασία των οποίων, όσον αφορά παραγωγικότητα των δικηγόρων, αξίζει να αναφερθεί σε επόμενο σημείωμα.

Σε όλα τα επαγγέλματα ανά τον κόσμο, όπως και στη δικηγορία, τίποτα δεν είναι στάσιμο και σταθερό όπως παλιότερα. Η αβεβαιότητα αυτή, ωστόσο, ως νούμερο ένα παράγων ρίσκου, δεν συνιστά μη αντιμετωπίσιμο εμπόδιο, λόγο αντίστασης και αφορμή παραίτησης έναντι της αναγκαίας ευελιξίας που πρέπει να επιδείξουν τόσο οι νέοι όδο και οι μεγαλύτεροι συνάδελφοι· η αντιμετώπιση του άγνωστου είναι μία ακόμη αναγκαία για την επιβίωση μάχη προστιθέμενη στις υπόλοιπες. Αποτελεί μεγάλο μέρος της ευθύνης κάθε επαγγελματία να επιλέξει με ποιους θα πορευτεί, τους νικητές, τους απλά επιζήσαντες, ή τις παράπλευρες απώλειες.  

Αντώνης Καρατζάς, Δικηγόρος, ΜΒΑ
adonik@nb.org