ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ


Γενικό Μέρος
Κυκλοφορεί σύντομα

Συνδυάστε Βιβλίο (έντυπο) + e-book και κερδίστε 28€
Δωρεάν μεταφορικά σε όλη την Ελλάδα για αγορές άνω των 30€

Σε απόθεμα

Τιμή: Κανονική Τιμή 80,00 € Ειδική Τιμή 68,00 €

* Απαιτούμενα πεδία

Κωδικός Προϊόντος: 18455
Παπαχαραλάμπους Χ.
Χατζημιχαήλ Ν.
ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ: ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ
Χατζημιχαήλ Ν.

Στη 2η ενημερωμένη έκδοση του έργου ««Κυπριακό Ποινικό Δίκαιο» αναλύονται οι βασικές έννοιες του ουσιαστικού ποινικού δικαίου, όπως οι θεμελιώδεις αρχές του, η γενική περί εγκλήματος θεωρία, η αιτιώδης συνάφεια, η αντικειμενική και η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί, το σύστημα των κυρώσεων και η επιμέτρηση της ποινής, τέλος, οι ειδικές εμφανίσεις του εγκλήματος (απόπειρες, συμμετοχή, συνωμοσία, συρροή). Το εγχειρίδιο περιλαμβάνει, επίσης, εκτενείς λίστες δικαστικών αποφάσεων και εργογραφίας και καθίσταται πολύτιμο εργαλείο κατανόησης του ιδιαίτερου εννοιολογικού πλαισίου εντός του οποίου απονέμεται η ποινική δικαιοσύνη στην Κύπρο για τον δικηγόρο, δικαστή, ερευνητή και φοιτητή.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ Νικήτα Χατζημιχαήλ VII
ΠΡΟΛΟΓΟΣ Συγγραφέα XI
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
Κυπριακές XXV
ΕΔΔΑ, ΔΕΕ & Αλλοδαπές XLVII
Α. ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΙΝΗ
Α. 1. Οριοθέτηση του Ποινικού Δικαίου και διακρίσεις του 1
Α. 2. Πραγματικό και νομικό έγκλημα 3
Α. 2. 1. Θεωρήσεις της πραγματικής έννοιας του εγκλήματος 3
Α. 2. 2. Η νομική έννοια του εγκλήματος και η δικαιοϊστορική της εξέλιξη 11
Α. 3. Έννομο Αγαθό/Συμφέρον 13
Α. 3. 1. Ορισμός της έννοιας 14
Α. 3. 2. Αρχές της βλάβης, της προσβολής, της εκμετάλλευσης. Χρησιμότητα της έννοιας του εννόμου αγαθού 15
Α. 3. 3. Υλικό και νομικό αντικείμενο του εγκλήματος 19
Α. 4. Η Ποινή 20
Α. 4. 1. Ορισμός της ποινής ως κακού. Προστατευτική και εγγυητική αρχή 20
Α. 4. 2. Η εριζόμενη αναγκαιότητα της ποινής. «Κοινωνική Άμυνα» και καταργητισμός 22
Α. 4. 3. Οι σκοποί της ποινής 24
Α. 4. 3. 1. Απόλυτες θεωρίες. Η ανταπόδοση 24
Α. 4. 3. 2. Σχετικές θεωρίες. Η πρόληψη και οι περιπέτειές της 27
Α. 4. 3. 2. α. Τα είδη της πρόληψης 27
Α. 4. 3. 2. β. Εναλλακτικές του εγκλεισμού μορφές έκτισης 30
Α. 4. 3. 2. γ. «Κοινοτική» αστυνόμευση; 31
Α. 4. 3. 2. δ. Κοινωνική πρόληψη. Οι υπερβολές της πρόληψης 35
Α. 4. 3. 2. ε. Μακροεγκληματικότητα 37
Α. 4. 3. 2. στ. Ποινικό δίκαιο του «εχθρού» και «μηδενική ανοχή» 38
Α. 4. 3. 3. Μικτές (ενωτικές) θεωρίες 42
Α. 4. 3. 4. Αποκαταστατική δικαιοσύνη 44
Α. 4. 3. 5. Οι σκοποί της ποινής στην κυπριακή έννομη τάξη 47
Α. 4. 4. Η ποινή: δικαιοϊστορική αναδρομή 47
Α. 4. 4. 1. «Αντιπεπονθός» 48
Α. 4. 4. 2. Ανταπόδοση – Παραδειγματισμός 48
Α. 4. 4. 3. Ο Διαφωτισμός 49
Α. 4. 4. 4. Ο ποινολογικός θετικισμός 49
Α. 4. 4. 5. Η «δίκαιη τιμωρία» 50
Β. ΓΕΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΚ. ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΡΧΕΣ, ΝΟΜΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ, ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Β. 1. Ιστορική αναδρομή στο κυπριακό νομικό σύστημα. Η σημασία του κοινοδικαίου 52
Β. 2. Αρχές του κυπριακού ποινικού δικαίου 55
Β. 2. 1. Αρχή της νομιμότητας 55
Β. 2. 2. Αρχή της αποσπασματικότητας 60
Β. 2. 3. Αρχή της αναλογικότητας εγκλήματος και ποινής 60
Β. 2. 4. Αρχή του δεδικασμένου 61
Β. 2. 5. Αρχή του έσχατου μέσου 63
Β. 3. Τοπικά όρια ισχύος του κυπριακού ποινικού δικαίου 64
Β. 3. 1. Εδαφικότητα 65
Β. 3. 2. Ενεργητική προσωπικότητα 66
Β. 3. 3. Η προστατευτική αρχή 66
Β. 3. 4. Η παγκόσμια δικαιοσύνη 66
Β. 3. 5. Παθητική προσωπικότητα 67
Β. 3. 6. Συνεκτίμηση αλλοδαπών αποφάσεων 67
Β. 4. Η διεθνοποίηση του ποινικού δικαίου και τα προβλήματά της 67
Γ. Η ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΦΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΡΑΣΤΗ
Γ. 1. Η έννοια της πράξης και οι σχετικές θεωρίες 72
Γ. 1. 1. Η φυσιοκρατική θεωρία 72
Γ. 1. 2. Η πράξη ως σκόπιμη δράση 73
Γ. 1. 3. Η κοινωνική έννοια της πράξης 73
Γ. 1. 4. Η «αρνητική» σύλληψη της πράξης 74
Γ. 2. Ο ορισμός της πράξης ως εξωτερίκευσης της προσωπικότητας και οι συνέπειές του 74
Γ. 3. Η υπόσταση του εγκλήματος 77
Γ. 4. Η ικανότητα καταλογισμού 78
Γ. 4. 1. Ανηλικότητα 79
Γ. 4. 2. Φρενοπάθεια και «θόλωση» της συνείδησης 81
Γ. 4. 3. Ελαττωμένη ικανότητα καταλογισμού 86
Γ. 4. 4. Η μέθη 87
Γ. 5. Πράξη «ελεύθερη στην αιτία της» 89
Γ. 6. Το κανονιστικό δίλημμα μεταξύ αιτιοκρατίας και ελευθερίας επιλογής του δράστη 90
Δ. ΕΙΔΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ
Δ. 1. Κακουργήματα και Πλημμελήματα 91
Δ. 2. Κοινά και Ιδιαίτερα Εγκλήματα 91
Δ. 3. Τυπικά και Ουσιαστικά Εγκλήματα 92
Δ. 4. Εγκλήματα βλάβης και διακινδύνευσης 94
Δ. 5. Διαρκή και Στιγμιαία Εγκλήματα 96
Δ. 6. Απλά και Σύνθετα Εγκλήματα 97
Δ. 7. Απλότροπα και Πολύτροπα Εγκλήματα 97
Δ. 8. Βασικά Εγκλήματα, Παραλλαγές τους και Ιδιώνυμα Εγκλήματα 98
Δ. 9. Εγκλήματα ενέργειας και εγκλήματα παράλειψης 99
Δ. 9. 1. Δια παραλείψεως τελούμενα εγκλήματα 100
Δ. 9. 2. Πηγές της ιδιαίτερης νομικής υποχρέωσης 101
Δ. 9. 2. 1. Ο νόμος, οι δικαστικές αποφάσεις και η σύμβαση 101
Δ. 9. 2. 2. Ειδικές βιοτικές σχέσεις εμπιστοσύνης 102
Δ. 9. 2. 3. Η εκούσια ανάληψη προστασίας 103
Δ. 9. 2. 4. Προγενέστερη άδικη συμπεριφορά του δράστη 103
Δ. 9. 3. Νομική υποχρέωση: Τυπική θεωρία ή (ουσιαστική) εγγυητική θέση; 104
Ε. Ο ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ
E. 1. Αιτιώδης συνάφεια. Ορισμός 107
Ε. 2. Οι θεωρίες περί αιτιώδους συναφείας 108
Ε. 2. 1. Εξατομικεύουσες θεωρίες 108
Ε. 2. 2. Η ισοδυναμία των όρων 108
Ε. 2. 3. Η θεωρία του νομοτελούς όρου 113
Ε. 2. 4. Η θεωρία της πρόσφορης αιτίας 113
Ε. 2. 5. Η νομικά διαφέρουσα αιτιότητα 114
Ε. 3. Ο αντικειμενικός καταλογισμός 114
Ε. 3. 1. Η επίταση του κινδύνου 116
Ε. 3. 2. Η νόμιμη εναλλακτική συμπεριφορά 116
Ε. 3. 3. Ο σκοπός του ποινικού κανόνα δικαίου 117
Ε. 4. Η θεσμολειτουργική τομή 117
Ε. 5. Κοινά γνωρίσματα των περί αντικειμενικού καταλογισμού θεωριών 119
Ε. 5. 1. Η απαγόρευση αναδρομής 119
Ε. 5. 2. Παρεπόμενες βλάβες 121
ΣΤ. Η ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ (Ι). Ο ΔΟΛΟΣ
ΣΤ. 1. Ενοχή και υπαιτιότητα 123
ΣΤ. 2. Δόλος. Η έννοια και τα στοιχεία της 126
ΣΤ. 3. Είδη δόλου 129
ΣΤ. 3. 1. Η επιδίωξη 129
ΣΤ. 3. 2. Ο πλάγιος δόλος 130
ΣΤ. 3. 3. Ο «ενδεχόμενος» δόλος και η οριακή του διάκριση από τη διακεκριμένη αμέλεια 130
ΣΤ. 4. Νομικός χειρισμός των διαφόρων ειδών δόλου. Οι «υπερχειλείς» υποκειμενικές υποστάσεις 136
ΣΤ. 5. Ειδικά θέματα δόλου 138
ΣΤ. 5. 1. Αστόχημα βολής 138
ΣΤ. 5. 2. Γενικός δόλος 139
ΣΤ. 5. 3. Εναλλακτικός ή διαζευκτικός και σωρευτικός δόλος 140
Ζ. Η ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ (ΙΙ). ΑΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Ζ. 1. Αμέλεια. Η έννοια και τα στοιχεία της 141
Ζ. 2. Εξωτερική αμέλεια 142
Ζ. 3. Εσωτερική αμέλεια. Η διαθετικότητα της έννοιας 143
Ζ. 4. Κοινοδικαιικές διακρίσεις στην αμέλεια 147
Ζ. 5. Η αδιαφορία (‘recklessness’) 147
Η. ΑΥΣΤΗΡΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΜΟΡΦΕΣ
Η. 1. Η αυστηρή ευθύνη (‘strict liability’) 152
Η. 2. Κριτήρια ανίχνευσης της αυστηρής ευθύνης 153
Η. 3. Υπερασπίσεις στην αυστηρή ευθύνη 154
Η. 4. Η καθ’ υποκατάσταση ευθύνη (‘vicarious liability’) 155
Η. 5. Ειδικά θέματα στην υποκατάσταση ευθύνη 155
Η. 6. Ποινική ευθύνη νομικών προσώπων 156
Θ. ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΑΡΣΗΣ ΤΟΥ (ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ Ι)
Θ. 1. Δικαιολόγηση και άρση της ενοχής 160
Θ. 2. Το άδικο και τα είδη του 162
Θ. 3. Διακρίσεις των λόγων άρσης του αδίκου 163
Θ. 4. Υπάρχει ενιαίος λόγος νομιμοποίησης της δικαιολόγησης; 164
Θ. 5. Τα υποκειμενικά στοιχεία της δικαιολόγησης 165
Θ. 6. Η αυτοάμυνα 166
Θ. 6. 1. Η κατάσταση άμυνας 167
Θ. 6. 2. Η αμυντική πράξη 169
Θ. 6. 3. Η υπέρβαση της νόμιμης άμυνας 173
Θ. 6. 4. Η πρόθεση άμυνας 174
Θ. 6. 5. Η υπαίτια κατάσταση άμυνας 175
Θ. 7. Η κατάσταση ανάγκης 177
Θ. 7. 1. Όροι της κατάστασης ανάγκης 177
Θ. 7. 2. Δράση κρατικών οργάνων 181
Θ. 8. Η σύγκρουση καθηκόντων 182
Θ. 9. Η προσταγή 185
Θ. 10. Η συναίνεση του παθόντος 186
Θ. 11. Η κοινωνική προσφορότητα της πράξης 191
Θ. 11. 1. Η επιτρεπτή διακινδύνευση 192
Θ. 11. 2. Η αρχή της εμπιστοσύνης 192
Θ. 11. 3. Ιατρικές επεμβάσεις 192
Θ. 11. 4. Κριτική της κατασκευής της κοινωνικής προσφορότητας 194
Θ. 12. Η επιτρεπτή άμβλωση 195
Θ. 13. Ο «σωφρονισμός» ανηλίκων 196
Θ. 14. Λοιποί λόγοι άρσης του αδίκου 197
Ι. ΛΟΓΟΙ ΑΡΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ (ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΙΙ)
Ι. 1. Ενοχή και συνείδηση του αδίκου 198
Ι. 2. Η πραγματική πλάνη 198
Ι. 2. 1. Περιπτώσεις συγγενείς με την πραγματική πλάνη 200
Ι. 2. 2. Η αντίστροφη πραγματική πλάνη 202
Ι. 3. Η νομική πλάνη 202
Ι. 3. 1. Ειδικά ζητήματα νομικής πλάνης 205
Ι. 3. 2. Η αντίστροφη νομική πλάνη 206
Ι. 4. Η ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση 207
Ι. 4. 1. Η ψυχική πίεση. Ιδίως ο εξαναγκασμός (‘duress’) 207
Ι. 4. 2. Η ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση μεταξύ απόλυτης εξατομίκευσης και στερεοτύπου 209
ΙΑ. ΤΟ ΤΙΜΩΡΗΤΟ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ, ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΤΟΥΣ
ΙΑ. 1. Το τιμωρητό της πράξης και τα κωλύματά του 212
ΙΑ. 2. Οι ποινές του κυπριακού ποινικού συστήματος. Οι πρόνοιες του ΠΚ 215
ΙΑ. 3. Οι ποινές του κυπριακού ποινικού συστήματος. Ειδικές πρόνοιες 222
ΙΑ. 4. Η επιμέτρηση της ποινής (‘sentencing’) και οι κανόνες της 225
ΙΒ. ΟΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ 235
ΙΓ. Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
ΙΓ. 1. Η έννοια της απόπειρας 236
ΙΓ. 2. Τα στοιχεία της απόπειρας 241
ΙΓ. 2. 1. Η απόφαση τέλεσης του εγκλήματος 241
ΙΓ. 2. 2. Η απόπειρα ως πλημμέλημα και ως κακούργημα 243
ΙΓ. 2. 3. Απόπειρα στα τυπικά εγκλήματα 244
ΙΓ. 2. 4. Απόπειρα στα εγκλήματα παράλειψης 244
ΙΓ. 2. 5. Απόπειρα σε εγκλήματα με εξωτερικό όρο αξιοποίνου 245
ΙΓ. 2. 6. Απόπειρα στα εκ του αποτελέσματος χαρακτηριζόμενα εγκλήματα 246
ΙΓ. 2. 7. Απόπειρα στα σύνθετα εγκλήματα 247
ΙΓ. 2. 8. Απόπειρα σε πράξεις ελεύθερες στην αιτία τους 247
ΙΓ. 2. 9. Απόπειρα απόπειρας; 247
ΙΓ. 2. 10. Απόπειρα σε εγκλήματα φρονηματικού αδίκου 249
ΙΓ. 2. 11. Απόπειρα σε εγκλήματα με υποκειμενικά στοιχεία αδίκου 249
ΙΓ. 2. 12. Απόπειρα σε εγκλήματα σχέσης 249
ΙΓ. 2. 13. Απόπειρα σε εγκλήματα υποκατάστατης ευθύνης 250
ΙΓ. 3. Πρόσφορη και απρόσφορη απόπειρα 250
ΙΓ. 4. Ο λόγος τιμώρησης της απόπειρας 255
ΙΓ. 4. 1. Υποκειμενική θεωρία 255
ΙΓ. 4. 2. Αντικειμενικές θεωρίες 256
ΙΓ. 4. 2. 1. Ουσιαστική-αντικειμενική θεωρία 257
ΙΓ. 4. 2. 2. Τυπική-αντικειμενική θεωρία 257
ΙΓ. 4. 2. 3. Βελτιωμένες αντικειμενικές θεωρίες 258
ΙΓ. 4. 2. 3. α. Τύπος του Frank 259
ΙΓ. 4. 2. 3. β. Θεωρία της εντύπωσης 260
ΙΓ. 4. 2. 3. γ. Θεωρία του φυσικού εγκλήματος 261
ΙΓ. 4. 2. 3. δ. Η αντικειμενική αξιολόγηση του σχεδίου του δράστη 262
ΙΓ. 4. 2. 3. ε. Η θεωρία του νομοτυπικού ελλείμματος 263
ΙΓ. 5. Η υπαναχώρηση από την απόπειρα 266
ΙΓ. 5. 1. Το στοιχείο του «εκουσίου» 269
ΙΓ. 5. 2. Η αποτυχημένη υπαναχώρηση 273
ΙΓ. 5. 3. Αποτυχημένο έγκλημα και αδύνατη υπαναχώρηση 273
ΙΔ. Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ
ΙΔ. 1. Η έννοια της συμμετοχής 277
ΙΔ. 2. Η διάκριση αυτουργού και συμμετόχου. Τα κριτήρια 277
ΙΔ. 2. 1. Οι υποκειμενικές θεωρίες 277
ΙΔ. 2. 2. Οι αντικειμενικές θεωρίες 278
ΙΔ. 2. 3. Η θεωρία της «κυριαρχίας επί της πράξεως» 278
ΙΔ. 2. 4. Η σχετικοποιημένη τυπική-αντικειμενική θεωρία 279
ΙΔ. 3. Η κύρια πράξη και η εξάρτηση της συμμετοχής από αυτή 279
ΙΔ. 3. 1. Τα είδη της εξάρτησης 280
ΙΔ. 3. 2. Απαιτείται δόλος στην κύρια πράξη; 281
ΙΔ. 3. 3. Παρακολουθηματικότητα και εξωτερικοί όροι του αξιοποίνου 284
ΙΔ. 3. 4. Παρακολουθηματικότητα και αντικειμενικός καταλογισμός 284
ΙΔ. 4. Οι μορφές τεχνικής συμμετοχής και η μεταξύ τους σχέση 285
ΙΔ. 4. 1. Ο φυσικός αυτουργός - Άμεση και έμμεση φυσική αυτουργία 286
ΙΔ. 4. 2. Οι μορφές έμμεσης αυτουργίας 288
ΙΔ. 4. 2. 1. Η «εμβαλωματική» έμμεση αυτουργία 288
ΙΔ. 4. 2. 2. Η πρωτογενής έμμεση αυτουργία 290
ΙΔ. 4. 2. 3. Οι «οργανωμένοι μηχανισμοί εξουσίασης» 293
ΙΔ. 4. 2. 4. Πρόνοιες εμμεσοαυτουργικής δομής 295
ΙΔ. 4. 3. Έμμεση αυτουργία με παράλειψη – Απόπειρα έμμεσης αυτουργίας 295
ΙΔ. 5. Ο λόγος τιμώρησης της συμμετοχής 297
ΙΔ. 5. 1. Η αποτροπή «διαφθοράς» του φυσικού αυτουργού 297
ΙΔ. 5. 2. Η προστασία της κοινωνικής ειρήνης 297
ΙΔ. 5. 3. Η καθαρή θεωρία της πρόκλησης 298
ΙΔ. 5. 4. Η θεωρία της εξαρτημένης πρόκλησης 298
ΙΔ. 5. 5. Μικτές θεωρίες 298
ΙΔ. 5. 6. Το σχετικό πλεονέκτημα της θεωρίας της εξαρτημένης πρόκλησης 299
ΙΔ. 6. Απόπειρα συμμετοχής και κόλουρη συμμετοχή 300
ΙΔ. 7. Αναγκαία συμμετοχή 302
ΙΔ. 7. 1. Συγκλίνουσα δράση 302
ΙΔ. 7. 2. Συναντώμενη δράση 303
ΙΔ. 7. 3. Προστασία θυμάτων στην αναγκαία συμμετοχή 303
ΙΔ. 7. 4. «Συναρτώμενες» και «αναφερόμενες» (συμ)πράξεις 304
ΙΔ. 8. Οι μορφές συμμετοχής κατ’ ιδίαν 305
ΙΔ. 8. 1. Συναυτουργία stricto sensu και συναφείς μορφές ευθύνης 305
ΙΔ. 8. 1. 1. Συναυτουργία: Η συνεκτέλεση 305
ΙΔ. 8. 1. 2. Συναυτουργία: Η συναπόφαση, το «επίκοινο» της ευθύνης και η απόπειρα συναυτουργίας 306
ΙΔ. 8. 1. 3. Ηθική συναυτουργία και έμμεση συμμετοχή 310
ΙΔ. 8. 1. 4. Παραυτουργία 310
ΙΔ. 8. 1. 5. «Από κοινού» εγκληματικές επιχειρήσεις (‘Joint Criminal Enterpises’ και ‘Joint Ventures’) 311
ΙΔ. 8. 1. 6. Η συνωμοσία 315
ΙΔ. 8. 1. 6. α. Στοιχεία 316
ΙΔ. 8. 1. 6. β. Είδη 319
ΙΔ. 8. 1. 7. Οι εγκληματικές οργανώσεις 322
ΙΔ. 8. 1. 8. Ζητήματα θετέου δικαίου 327
ΙΔ. 8. 2. Ηθική αυτουργία 328
ΙΔ. 8. 2. 1. Αποκλίσεις μεταξύ του περιεχομένου της ηθικής αυτουργίας και αυτού της κύριας πράξης 332
ΙΔ. 8. 2. 2. Ο δόλος του ηθικού αυτουργού 334
ΙΔ. 8. 2. 3. Ο προβοκάτορας ηθικός αυτουργός και η προβληματική της παγίδευσης 335
ΙΔ. 8. 2. 3. α. Η παγίδευση στο χώρο του κοινοδικαίου 336
ΙΔ. 8. 2. 3. β. Η νομολογία του ΑΔ στην Κύπρο 339
ΙΔ. 8. 2. 3. γ. Παγίδευση και «δοκιμασίες αρετής» 341
ΙΔ. 8. 2. 3. δ. Συνέπειες της παγίδευσης και η απαίτηση «μη εξαιρετικότητάς» της 341
ΙΔ. 8. 2. 3. ε. Απαγόρευση παγίδευσης και ανταπόδοση ως σκοπός της ποινής στο κοινοδίκαιο 344
ΙΔ. 8. 3. Συνέργεια 345
ΙΔ. 8. 3. 1. Το αιτιώδες της συνέργειας και η γνώση του φυσικού αυτουργού 347
ΙΔ. 8. 3. 2. Οι μορφές της συνέργειας 349
ΙΔ. 8. 3. 3. Αποθετική συνέργεια 350
ΙΔ. 8. 3. 4. Χρόνος συνέργειας. Η συνέργεια μετά τη διάπραξη 352
ΙΔ. 9. Οι μορφές συμμετοχής στο κοινοδίκαιο 354
ΙΔ. 10. Ουδέτερες ενέργειες και συμμετοχικό άδικο 359
ΙΔ. 11. Ειδικά ζητήματα συμμετοχής 361
ΙΔ. 11. 1. Πλάνη του συμμετόχου 361
ΙΔ. 11. 2. Συμμετοχή σε εκ του αποτελέσματος χαρακτηριζόμενο έγκλημα 362
ΙΔ. 11. 3. Προσωπικά στοιχεία συμπράξαντος 362
ΙΕ. Η ΣΥΡΡΟΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ
ΙΕ. 1. Είδη συρροής 363
ΙΕ. 2. Πλειάδα πράξεων και αποκλεισμός συρροής 365
ΙΕ. 3. Κριτήρια πλειονότητας πράξεων 367
ΙΕ. 4. Η λύση της φαινομένης συρροής 368
ΙΕ. 4. 1. Κατ’ ιδέαν φαινομένη συρροή 368
ΙΕ. 4. 2. Πραγματική φαινομένη συρροή 369
ΙΕ. 4. 2. 1. Συντιμωρητή πρότερη πράξη 369
ΙΕ. 4. 2. 2. Συντιμωρητή ύστερη πράξη 369
ΙΕ. 4. 2. 3. Αναβίωση πρόνοιας που υποχώρησε 370
ΙΕ. 5. Πολλαπλότητα κατηγοριών 371
ΙΕ. 6. Συρροή ειδικών εμφανίσεων εγκλήματος και τέλεσης στο κοινοδίκαιο 375
ΙΕ. 7. Ο «εκ κακουργήματος φόνος» (‘felony murder’) στο δίκαιο των ΗΠΑ 376
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
Διεθνής 381
Ελληνόγλωσση 438
Ελληνική 442
ΛΗΜΜΑΤΙΚΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ 495
Back to Top